kaboompics-com_office-space-woman-writing

Czy spotykacie na swojej drodze osoby, które jakimś cudownym zbiegiem okoliczności zawsze wykręcą się od tych najtrudniejszych obowiązków, znikną, gdy w firmie jest ten „gorący okres” lub gdy trzeba kosztem swojego czasu i komfortu wesprzeć kogoś, kto potrzebuje pomocy?

Odpowiem za was… spotykacie, macie je w swoim otoczeniu, pracujecie z nimi, przyjaźnicie się lub są członkami waszej rodziny. Ja takie osoby w mojej głowie kwalifikuję do kategorii „przepraszam, ale tym razem wyjątkowo nie mogę ci pomóc”. Wszystko byłoby w porządku, tylko sformułowanie „tym razem” w ich przypadku ma się nijak do rzeczywistości. Zawsze jest ten raz.

Kierowani poczuciem obowiązku, dobrem otoczenia, rodziny lub firmy bierzemy na siebie zadania, które naszymi nie są. Czujemy odpowiedzialność za coś, co nie do końca nas dotyczy, czujemy wstyd i tłumaczymy się za kogoś… za tego człowieka, który „tym razem wyjątkowo nie mógł”.

Takie są fakty, ale mnie nurtuje inna kwestia – czy my naturalnie przyjmujemy do wiadomości, że tak jest, zawsze będzie i z niesamowitą precyzją potrafimy przewidzieć zachowanie tego człowieka w danej sytuacji? Mało tego, wiemy, że to od nas będą wymagać, oczekiwać, a jego tłumaczyć, bo „on taki jest…”.

Czytaj dalej

313H

               Przyszedł nieuchronnie czas, by poruszyć ten kontrowersyjny społecznie temat i niektórym troszeczkę otworzyć oczy.

Jest taka zasada w naszej głowie „wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma” i nie bez powodu stała się ona znanym porzekadłem. Ja pasjami rozmyślam o tym, jak cudowną pracę ma pani w księgarni, jak sobie te wszystkie nowości wydawnicze przegląda, doradza klientom, oddycha atmosferą miejsca, które bardzo dobrze mi się kojarzy. No tak, ale czy ja widzę, jak ta sama pani taszczy bladym świtem paczki od dostawcy, rozkłada na półkach towar, a wcześniej musi te wszystkie półki dokładnie wytrzeć z kurzu? Nie widzę i obraz idylli buduję na podstawie skrawków, które rejestruje oko klienta księgarni.

Myślę, że z większością zawodów tak jest. Często rozmawiam z młodymi ludźmi, którzy stoją u progu wyboru szkoły na następny etap edukacyjny. Dziewczynki chcą być weterynarzami, bo kochają zwierzęta, a przecież w takiej pracy całymi dniami szczepiłyby cudowne, małe, słodkie pieski i kociaki. Ja wtedy musze wkroczyć z całą brutalnością prawdy i opowiedzieć im najpierw o tym, z czym przyjdzie zmierzyć się na studiach, a następnie wizualizować  tą „ciemniejszą” stronę codziennej pracy, taką jak styczność z naprawdę chorymi zwierzętami, noszenie ich na rękach, a niekiedy usypianie przy akompaniamencie płaczu bliskich pupila. Nie chodzi tu absolutnie o zabijanie pasji, tylko o realny ogląd danego zawodu. Jeśli dziewczynka pomimo pełnej wiedzy nadal pragnie iść na weterynarię, jak najbardziej powinna walczyć o marzenia.

               Jest taki zawód, który w naszym kraju z jednej strony jest znienawidzony przez sporą część społeczeństwa, a z drugiej wydaje się być wymarzonym, cudownym, jedynym takim, gdzie przez dwa miesiące mogę leżeć na łące i podziwiać gatunki motyli.

Czytaj dalej